ACTIVIDADES DRAW

Actividade 1: 

Titorial Audacity

1) Realizar un titorial que nos explique como funciona audicity. Podedes realizalo empregando o procesador de texto OpenOffice Writer ou unha presentación en OpenOfiice impress.

-Debe incluír imaxes descargadas de internet o capturas de pantalla.
-Debe incluír tamén como min. unha ligazón a páx. oficial de Audacity e a un lugar onde apareza recursos de Audacity ( esos recursos poden ser outros titorias feitos por outras persoas, aplicacións que se empreguen en Audacity, programas similares, etc.).



Premendo AQUI pódese ver o meu tutorial.

Grabación de son

Dixitalización do son

-Posto que o son se transmite por ondas analóxicas, o ordenador non é capaz de traballar con el. Ese é o motivo polo que un ordenador ha de converter a sinais analóxica dos sons en sinal dixital, proceso que se denomina dixitalización do son. E este proceso repítese en sentido contrario cando é o ordenador o que ha de xerar sons para que se oian mediante uns altofalantes, cascos musicais...

A dixitalización dun son supón tomar mostras do sinal sonoro (mostraxe) cada certo tempo (frecuencia de mostraxe) e medir a intensidade do sinal analóxico (I). Cantas máis veces mídase o sinal sonoro por segundo (frecuencia de mostraxe alta), e canto maior sexa o rango para medir a intensidade (maior n.º de bits para ter máis valores), mellor calidade terá o son dixitalizado e máis se parecerá o son real.

Formato de son:

-Cando se dixitaliza son, a información ha de ser gardada en arquivos nalgún dos formatos de audio existentes. Algúns dos formatos de audio máis utilizados son:

WAV: É o formato estándar; nestes arquivos almacénanse sons reais en forma dixital.
MIDI: Nestes arquivos non se gardan sons reais, senón ordes para que un sintetizador musical xere a música. Ocupan bastante menos espazo que os arquivos real, aínda que teñen peor calidade.
MPS: Son análogos aos WAV, aínda que almacenan o son real comprimido, polo que ocupan bastante menos espazo, con pouca perda de calidade.

OGG: Formato de audio comprimido de gran calidade e sen limitacións de distribución, posto que está baseado na licenza pública xeral de GNU.
WMA: Estes son os arquivos de audio do reprodutor de Windows Media que vén incorporado en Windows; son arquivos comprimidos con boa calidade de son. Teñen a particularidade de escoitarse a medida que se van recibindo os ficheiros, algo fundamental para internet.
Real Audio:Es un formato moi utilizado en internet, xa que a súa principal característica é que vai reproducindo a medida que se le, en tempo real.

Grabacións:

• Música:

Audacity: é unha aplicación que permite gravar, editar e gardar os arquivos de audio dende varias fontes diferentes e en distintos formatos. Está dispoñible para Windows e para Linux.

• CD de audio:Para extraer a música dun CD de audio haberá que recorrer ou programas específicos de extracción de audio dixital, coñecidos como ripeadores.

En Windows, o reprodutor de Windows Media ofrece a posibilidade de copiar cancións no disco duro con formato wma ou mp3.

-En Linux, un exemplo é Sound Joicer.

• Voz:  Pódese utilizar o Gravador de son que inclúe o sistema operativo. Esta utilidade adoita estar incluída en todos os programas de edición de son ou vídeo.

Hai que enchufar o micrófono na entrada correspondente da tarxeta de son e pulsar sobre o botón (Gravar) para realizar a gravación.

• Tarxeta de Son: 

Composición

• Composición->

Máscaras

• Trabajar con selecciones,máscaras e capas.

 

 

Presentación Gimp

6) Discos Ópticos

• Di todo o que saibas dos seguintes discos ópticos:

CD-ROM,CDR,CDRW:

-Como calqueira outro dispositivo de almacenamento, para poder ler os datos grabados nun CD é necesario que o ordenador dispoña dun lector de CD-ROM
A calidade dunha lectora de CD-ROM ven determinada, na súa maior parte, pola velocidade d etransferencia da información.
A velocidade de transmisión máxima dunha unidade de CD-ROM obtense multiplicando o número que está delante da "X" por 150 KB/s; así, unha unidade que transmite a 50X tería unha velocidade máxima de 75 000 KB/s.
O CD-R é unha unidade de almacenamento e lectura, xa que permite ler a información contida nun CD, e ademáis, escribir (gardar) a información sobre un CD virxe.
As unidades regrabadoras (CD-RW), ademáis de poder ler e grabar como unha grabadora, son capaces de modificar a información grabada nun disco óptico: borrar arquivos, grabar outros novos...Pero, para que esto sexa posible, o disco CD debe ser tamén regrabable, posto que, do contrario, a unidade só podería grabar unha única vez nel.
O funcionamento dest tipo de unidades, baséase nun láser triple: o máis potente é o de escritura, o de intensidade media é o de borrado e o menos potente o de lectura.
Así, por exemplo, unha unidade grabadora de CD 16X, 8X, 48X, graba a unha velocidade de 16X; a velocidade coa que escribe nun CD regrabable é de 8x, e a velocidade de lectura é de 48x.

DVD-ROM

-Son físicamente semellantes aos CD-ROM, pero a súa capacidade é moitisimo maior (ata 17 GB).
Aproveitando as dúas caras do disco e almacenando, en cada cara, información en varias capas superpostas.
O seu láser é distinto e ten un segundo láser que permite a lectura de CD-ROM.

DVD grabables e regrabables
DVD-R: discos que permiten unha soa grabación, poden ser dunha capa (4,7 GB) ou de doble capa (8,5 GB).
DVD-RW: discos que permiten ser grabados varias veces.
DVD+R: similares aos DVD-R, pero con máis compatibilidade respecto aos DVD-ROM e DVD.
DVD+RW: discos regrabables similares aos DVD-RW, pero coa compatibilidade dos DVD+R.

 Blu-Ray Disc
É un formato de disco óptico de nova xeración de 12 cm de diámetro (igual que o CD e o DVD) para vídeo de gran definición e almacenamento de datos de alta densidade. A súa capacidade de almacenamento chega a 25 GB por capa.
O disco Blu-ray fai uso dun raio láser de cor azul cunha lonxitude de onda de 405 nanómetros, a diferenza do láser vermello utilizado en lectores de DVD, que ten unha lonxitude de onda de 650 nanómetros. Isto, xunto con outros avances tecnolóxicos, permite almacenar substancialmente máis información que o DVD nun disco das mesmas dimensións e aspecto externo. Blu-ray obtén o seu nome da cor azul do raio láser (blue ray significa "raio azul"). A letra e da palabra orixinal blue foi eliminada debido a que, nalgúns países, non se pode rexistrar para un nome comercial unha palabra común.

4)Impresora/Escáner

• Resolución, ¿En qué se mide? e ¿En qué se diferencia a dunha impresora da dun escáner?: 

 -A resolución fai que a calidade das imaxes obtidas dependa directamente dela.
-A resolución do escáner mídese en puntos por polgada (ppp); canto maior sexa este valor, máis puntos gráficos terá a imaxe no mesmo espazo físico, é dicir: maior ou menor calidade.
-A diferencia está, en que a impresora, aparte de que a resolución pódese medir en PPP, tamén se pode medir en dpi (dots per inch), medida que indica o número de puntos que pode debuxar nunha pulgada. 

• Unidades da velocidade de impresión:

A velocidade pódese medir en cps (caracteres por segundo) ou, o que é máis frecuente hoxe en día, en ppm (páxinas por minuto).

• Funcionamento da impresora láser:

Utilizan unha tecnoloxía similar á das fotocopiadoras. Son bastante máis rápidas e permiten obter resultados de alta calidade; cada vez son máis frecuentes as impresoras láser de cor.

• Funcionamento do escáner:

 O proceso de dixitalización dunha imaxe consta de dúas partes:

1) Transformación da imaxe en sinais eléctricos; para este labor, o escáner dispón de sensores CCD (Chrage Coupled Device) que reciben a luz reflectida pola imaxe nun xogo de espellos. Estes sensores son capaces de diferenciar a intensidade e a cor da imaxe.

2) Conversión dos sinais eléctricos creados polos sensores CCD en información dixital; esta tarefa é realizada por un convertedor analóxico/dixital denominado DAC (Dixital Analog Converter).

• Funcionamento do Plotter: 

Trátase dun dispositivo que se utiliza nas aplicacións de deseño asisitido por ordenador, xa que permite imprimir planos, debuxos técnicos... cunha excelente calidade.
Un plotter está constituído por un brazo robótico, en cuxo extremo se encontra unha plumiña; a gran diferenza respecto ás impresoras é que realiza debuxos con trazos continuos, conseguindo así figuras (círculos,curvas...) de gran calidade. Outra importante característica do plotter é que, a diferenza da impresora, pode utilizar papel de grandes dimensións.

• Técnica do Microfilme:

 Esta técnica utilízase habitualmente en bancos e bibliotecas, xa que permite almacenar información nun espazo moi reducido.

As páxinas de información son fotografadas mediante unha cámara especial e transfórmanse en imaxes de 1,5 cm^2, que posteriormente son agrupadas en fichas (cada unha destas fichas contén aproximadamente cen imaxes). Para poder ler a información dunha ficha necesítase un lector de microfichas, que proxecta unha imaxe ampliada dela nunha pantalla.

10.Conexión de Redes

• Redes inalámbricas:

Nas redes inarámicas, tamén denominadas Wifi, os usuarios conéctanse sen as limitacións que impón un cable (permanencia nunha localización concreta), xa que os seus datos se transmiten polo aire; deste modo, conséguese gran liberdade de movementos.

As tecnoloxías que permiten a conexión sen cables (inarámicas) encóntranse en continua investigación, e baséanse tanto en ondas de raio coma en microondas para transmitir a información. A velocidade de transmisión é baixa e varía segundo os protocolos utilizados, que van evolucionando ata velocidades algo máis altas; as distancias que alcanzan tamén van aumentando grazas a sistemas con novos protocolos como, por exemplo, WiMAX, que permite conexións entre dous puntos situados ata un máximo duns 52 km, con velocidades de ata 70 Mbps.

• Conexións a través da liña telefónica cun router:

 Este dispositivo, tamén chamado enrutador, permite unir ordenadores coma se fose un hub ou switch.Tamén é capaz de buscar o camiño para poñer en contacto dous ordenadores que se queiran conectar, mesmo se estes están en distintas redes. Este último é o motivo polo que existen router ADSL que permiten realizar a conexión a internet a través da liña telefónica.

O router tamén encárgase de que a información que pase por el non sexa enviada a todos os ordenadores conectados, senón unicamente aos seus destinatarios, evitando deste modo que exista transferencia de información innecesaria pola rede, feito que podería chegar a colapsala.

Por outra parte, un router tamén é capaz de comprobar se unha ruta funciona, e no caso contrario, encontrar outra alternativa; ademais, se hai varias rutas, o router elixirá a máis rápida.

• Conexións a través de cable cun cable-módem:

 Con este tipo de conexión conséguense altas taxa de transmisión. O inconveniente deste tipo de conexión é que necesita unha infraestrucutura nova (cableado) que non todas as zonas xeográficas está dispoñible. No caso do cable, a conexión non se establece directamente entre o usuario e o provedor (punto a punto), senón que se trata dunha conexión multipunto, na cal moitos usuarios comparten o mesmo cable, motivo polo que diminúe a taxa de transferencia a medida que se conectan outros usuarios ao mesmo cable. Para poder realizar a conexión a través de cable, ademais de dispoñer de cobertura (dispoñibilidade de cable), é necesario un Modem-cable.

Aínda que un modem-cable modula/demodular a información como un modem convencional, tamén realiza funcións semellantes ás dunha tarxeta rede, posto que o modem-cable se conecta directamente cun Sistema de Terminación de Modem Cable, pertencente á compañía, e só con el poderá realizar a transferencia (envío e recepción) de información.

•  Conexión vía satélite:

 A conexión vía satélite é outra alternativa para acceder a internet; en realidade, trátase dunha conexión híbrida, posto que o usuario recibe información vía satélite pero a envía por un sistema terrestre (RTC,RDSI,cable...). A filosofía é que o usuario aproveite a alta velocidade da conexión vía satélite para recibir grandes bloques de información, e que utilice calquera outra conexión terrestre para a petición de páxinas, o envío de correos electrónicos..., que representan un volume pequeno de información.

Esta tecnoloxía está en desuso pola súa baixa velocidade fronte a outros sistemas cablear, e a súa utilización está a quedar reducida a lugares ou situacións onde por razóns xeográficas, illamento por catástrofes, insularidade, etc., non hai posibilidade de utilizar outro tipo de conexión.

9) Topoloxía dunha rede

• Definición detallada e debuxo esquemático das redes en anel e as redes en estrela.

-Unha rede local pode instalarse de varias maneiras distintas, e cada unha vén determinada por características como o tipo de cableado, a velocidade de transferencia e a seguridade que poderá ter.

• Rede en anel: Trátase dunha rede pechada, na que todos os ordenadores están conectados a ela. A información circula no seu sentido, polo anel, e cada ordenador analiza se el é o destinatario; se non fose así, deixará pasar a información ao seguinte, e así sucesivamente. Trátase dunha rede bastante estable e cunha taxa alta de transferencia de información.

•  Rede en estrela: Os ordenadores non están unidos directamente entre eles, senón que o fan a través dun dispositivo específico. Trátase dunha rede moi estable (un problema de comunicación non bloquea toda a rede), segura e cunha velocidade de transmisión alta. Nestas redes utilízanse cables de tipo UTP.

• Definición completa de hub e switch:

•  Hub ou concentrador; a este dispositivo chegan todos os cables da rede, un por cada ordenador e por cada dispositivo (impresora, router...), e actúa de ponte entre todos eles; cando un ordenador envía información, o concentrador reenvíaa a todos, para que o destinatario a tome e o resto a desbote. 

• Switch ou conmutador; ao igual que un hub, actúa de ponte entre todos os dispositivos da rede, pero, ademais, é capaz de identificar cada ordenador ou dispositivo conectado, polo que non envía a información a todos eles, senón ao destinatario, evitando deste modo sobrecargar a rede e as colisións de datos.

8) Redes

• Redes locais LAN:definición, compoñentes e protocolo.

- Unha rede interna, rede local ou LAN (Local Area Network), é un conxunto de ordenadores conectados entre si, coa finalidade de compartir recursos e información. Todos os ordenadores e dispositivos (impresoras, hub, router...) dunha rede están conectados fisicamente mediante un cableado que os percorre un a un; a conexión deste cable a cada ordenador depende do tipo de cable empregado, pero sempre se realiza a través da tarxeta rede. Ademais desta tarxeta, é necesario que todos os ordenadores dispoñan do software axeitado, denominado software de rede, que permita compartir os dispositivos conectados á rede. O protocolo máis utilizado nas redes locais era Ethernet, aínda que cada vez é máis frecuente utilizar o protocolo TCP/IP,adquiriendo deste modo características análogas ás de internet. Ás redes que utilizan este protocolo denomínallas intranets. Nunha internet, cada ordenador identifícase cunha dirección IP que ten que estar, obrigatoriamente, dentro duns rangos específicos, xa que deste modo se garante que non poida estar accesible dende internet.

• Tipos de cable de rede:

-Como xa se indicou nos diferentes tipos de redes, hai distintos tipos de cableado para crear unha rede local.

• Cableado coaxial:Trátase dun cable que está formado por un fío condutor central, protexido das correntes eléctricas externas por unha malla de cobre.Este cable resulta económico e pode alcanzar velocidade de transmisión media; a conexión ás tarxetas de rede realízase mediante conectores BNC. Actualmente está en desuso.

• Cableado UTP: Este cable está constituído por catro pares de fíos dunha mesma camisa; cada par de fíos está trenzados para evitar a interferencia eléctrica dos outros pares. Este tipo de cable, que resulta económico e permite alcanzar unha boa velocidade de comunicación, necesita conectores RJ- 45.

• Cableado de fibra óptica. A fibra óptica transporta pulsos de luz a través de pequenas fibras de vidro, polo que non lle afectan as correntes eléctricas externas. Estes cables constan de dous fíos de fibra de vidro ( cada un transmite nunha soa dirección) protexidos por fibras de Kevlar e capas de plástico. Aínda que o seu custo económico é alto, permiten alcanzar velocidades de transmisión moi elevadas e a súa lonxitude pode ser moi extensa; necesitan os conectores ST de fibra óptica.

7) Memorias Flash

• Características:

 Estes dispositivos, que adoitan comercializarse con distintos nomes (Compact flash, Smart drive...) non só son dispositivos informáticos, senón que se estendeu a súa utilización a outros dispositivos electrónicos, como, por exemplo, as cámaras fotográficas ou de vídeo dixitais. No caso dos dispositivos informáticos, adoitan conectarse a un porto USB, dende o cal obteñen a enerxía eléctrica suficiente para o seu funcionamento.

As características máis sobresaíntes destes dispositivos son o seu reducido tamaño e a non necesidade dunha pila ou batería que subministre enerxía á memoria para manter a gravación. Iso si, a vida dunha memoria flash non é indefinida: cífranse entre 100 000 e 1 000 000 as veces que se poderá gravar información nela.

• Funcionamento:

Como calquera outra memoria, a memoria flash está constituída por celas nas que se garda a información que se quere almacenar, cada cela é como un transistor convencional, pero cunha porta adicional que é a encargada da carga de información. A memoria flash non é unha memoria RAM, posto que nese caso necesitaría enerxía de forma permanente para non perder os datos.

A causa de que non sexa perpetua está, sobre todo, no desgaste que sofre cada cela ao gravar e borrar a súa información. Outra curiosidade é que o borrado de información se realiza cunha subministración elevada de corrente eléctrica, polo que resulta un proceso lento.

5) Discos magnéticos

• Estructura dun Disco magnético: 

 -A estrutura física dun disco magnético é similar en todos eles, con algunhas pequenas diferenzas.

-A continuación indícanse algúns conceptos básicos:

Caras: son as superficies superior e inferior de cada disco.
Pistas: son os círculos concéntricos en que se divide cada cara do disco.
sectores: son as divisións que se fan en cada pista; todos os sectores dun mesmo disco teñen a mesma capacidade.
Cilindros: no caso de discos duros, e posto que estes teñen varios discos, aparece o concepto de cilindros para designar aos distintos conxuntos de pistas situadas na mesma posición de cada disco.

•  Discos duros: como están formados e como almacenan información? ¿cal é a capacidade actual? Características e tipos de discos duros IDE.

Hoxe en día, o representante máis importante dos discos magnéticos é o disco duro, tamén chamado d¡sco fixo, xa que adoita estar dentro do ordenador; non obstante, isto xa non é certo de todo, posto que son frecuentes tamén os discos duros extraíbles e os discos duros externos.
Os discos duros están formados por un conxunto de discos amoreados cun eixe común; entre eles están situadas as cabezas de lectura-escritura de maneira que poidan ler e escribir nas dúas caras de cada disco.
Ao igual que nos discos flexibles, a información almacénase en cada unha das superficies magnéticas dun disco; o número de discos e a composición do material magnético determinan a capacidade do disco duro, que día a día, aumenta vertixinosamente, sendo habitual falar de discos duros de, ou GB, e mesmo de 1TB.

Dependendo da tecnoloxía utilizada para a transferencia de datos, os discos duros poden ser de varios tipos; na actualidade, os mais utilizados son os discos IDE ( EIDE); esta tecnoloxía permite conectar ata catro dispositivos con capacidades de Gigabytes. Dentro deste tipo hai varias clasificacións que se diferencian sobre todo, na velocidade de transferenca de datos: ATA, Ultra-ATA, Ultra DMA, Ultra DMA-66.... O útlimo en aparecer ten sid o Serial-ATA.

• Discos Duros: debuxo esquemático dos seus compoñentes:

3)Monitores

• ¿Qué é a frecuencia e que é ocurre nun monitor que ten unha baixa frecuencia?:

 A frecuencia (HZ), indica o nº de veces que amosa as imáxenes nun segundo;o valor baixo de frecuencia supondrá que a imaxe vibre e que a vista teña que esforzarse máis do habitual (cansancio visual).

• ¿ Qué dous parámetros obrigan a que a tarxeta gráfica e o monitor sexan compatibles?,¿ Por qué?:

Os dous parámetros son: o nº de de puntos (píxeles),que se obteñen como producto do nº de liñas (ringleiras) polo nº de píxeles de cada unha delas (columnas); ademáis, o nº de cores tamén inflúe na calidade da imaxen.

- E o porqué,pois do contrario, a imaxe non se vería o saldría deforme.

• ¿Qué é a resolución dun monitor?

A resolución dun monitor é a "calidade" da imaxe, é dicir,que a imaxe se vexa e que non saía deforme.O que obriga a que a tarxeta gráfica e o monitor sexan compatibles.

A resolución indícase utilizando a seguinte nomenclatura: 1024 x 768, que ha de interpretarse como 1024 columnas e 768 ringleiras, (786 432 píxeles, neste caso).

• ¿Cómo se define o nº de cores?

Defínese como que o nº de cores é igual a 2, elevado o nº de bits. Como por exemplo, tres bits contén oito cores, (2^3=8)

• ¿Cómo inflúen o microprocesador gráfico e a RAM graficamente ( tamén chamada memoria de video) na visualización de imaxes? 

O microprocesador gráfico inflúe na velocidade de creación de imáxenes. E a RAM, inflúe na resolución e ao nº de cores que poden activarse.

1) DISPOSITIVOS DE ENTRADA:

-Explica qué son,características e para qué se empregan -->

• Lector de códigos de barras:

Os códigos de barras son un conxunto de liñas verticais de cor negra que teñen distintos grosores. Adoitan utilizarse en supermecados,almacenes,etc.,para identificar os produtos. Un lector de códigos de barras é un dispositivo capaz de ler e interpretar a devandita secuencia de barras,permitiendo ao ordenador identificar o producto,y obteniendo,así,información acerca del; por ejemplo,su nome e o seu prezo.

• Escáner:

É un dispositivo que permite introducir información dende documentos en papel: imaxes, debuxos..., e, mesmo, carácteres aínda que para isto último debe dispoñer do sistema OCR (Optical Character Recogniton). A calidade dun escáner mídese en ppp ou dpi,unidad que indica o n.º de puntos que toma de cada polgada (2,54 cm).

• Lector  de banda magnética:

A utilización das bandas magnéticas está cada día máis estendida ( tarxetas de crédito...). Os lectores de banda magnética son dispositivos capaces de ler a información gravada na devandita banda.

• Pantalla táctil:

Ademais de mostrar a información (dispositivo de saída), as pantallas táctiles ofrecen a posibilidade de introducir información con só situar un dedo na súa superficie; por exemplo, elixir un opción, executar unha orde, etc.

• Tablet PC.

Os Tablet PC constitúen a última evolución dos portátiles ou das PDA, con tamaños intermedios entre ambos os dous; adoitan ter unha pantalla de 10" que serve para introducir datos, de forma semellante a como se fai nunha PDA.